CURRENT POETRY – POESÍA ACTUAL – SIGLOS XX-XXI: Orión de Panthoseas ®

28/11/19

TU YO SUPERIOR Y TU ALMA – YOUR SUPERIOR ME AND YOUR SOUL – VOTRE SUPÉRIEUR MOI ET VOTRE ÂME – IHR SUPERIOR MICH UND IHRE SEELE – IL TUO ME SUPERIORE E LA TUA ANIMA – अपने सुपरियर मुझे और अपने SOUL को – رئيسك أنا وروحك –

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 9:58 pm

… tú, tú eres tu propio Yo Superior, el Ego reencarnante o renaciente,

– la chispa divina –

el dios interno, residiendo y evolucionando, de nuevo, en tu cuerpo presente y mortal,

pues él es quien construye y vive en tu sangre, quien la incendia y dora,

quien ve a través de tus ojos, quien con tus oídos oye y con tu boca ríe y nombra,

el mismo que con tus pies camina y con tu mente crea, razona y piensa,

y también, también aquél, aquél, el amante en el relato mítico,

– el Fénix –

el encantador y prendado príncipe de las sublimes y bellísimas lumbres de tu alma,

pues él, él es quien despierta y besa, quien comparte y bebe los áureos destellos de la novia,

– la muy bruñida, seductora y fulgente –

cual flor o poder de Grial,

la de puro elixir,

el agua viva;

[¡ Oh, si él me besara con besos de su boca !

¡ Mi amado es para mí y yo soy para mi amado,

que apacienta su rebaño entre los lirios !
y es que así, así canta, esplende y rinde Salomón en el 1, 2 y 2,16 del Cantar de los cantares]

… amigas y amigos que invocáis verdad, bondad y belleza,

oíd, oíd sus sonidos y ved, sentid y vivid el color de sus luces, de sus vivísimas luces,

pues que ellas traen y enuncian su voz radiante y lúcida:

la intuitiva, inherente y álgida,

la apasionada, la infalible,

la que aquí anhelamos y desde aquí exhortamos,

la sutil y gentil,

la palabra hermosa;

¡ … oh canto cenital del dios, el de tu dios personal, el íntimo, oh, oh, maravilla !

***

Antonio Justel

http://www.oriondepanthoseas.com

***

 … you, you are your own Higher Self, the reincarnating or reborn Ego,
– the divine spark –
the inner god, residing and evolving, again, in your present and mortal body,
for he is the one who builds and lives in your blood, who burns it and browns it,
who sees through your eyes, who with your ears hears and with your mouth laughs and names,
he who walks with your feet and with your mind create, reason and think,
and also, also that one, that one, the lover in the mythical story,
– the Fenix ​​-
the charming and enlightened prince of the sublime and beautiful lights of your soul,
for he, he is the one who wakes and kisses, who shares and drinks the golden sparkles of the bride,
– the very burnished, seductive and fulgent –
which flower or power of Grail,
that of pure elixir,
the living water;
[Oh, if he kissed me with kisses from his mouth!
My beloved is for me and I am for my beloved,
that feeds his flock among the lilies!
and that is how it is, so it sings, splendor and Solomon yields in 1, 2 and 2.16 of the Song of Songs]
… friends and friends who invoke truth, goodness and beauty,
hear, hear their sounds and see, feel and live the color of their lights, of their vivid lights,
for they bring and enunciate their radiant and lucid voice:
the intuitive, inherent and algid,
the passionate, the infallible,
which we long for here and from here we exhort,
the subtle and gentle,
the word beautiful;
… oh zenith song of God, that of your personal god, the intimate, oh, oh, wonder!
***
Antonio Justel
http://www.oriondepanthoseas.com
***

… vous êtes votre propre Soi Supérieur, l’Ego qui se réincarne ou qui renaît,
– l’étincelle divine –
le dieu intérieur, résidant et évoluant, encore une fois, dans votre corps présent et mortel,
car il est celui qui construit et vit dans ton sang, qui le brûle et le brunit,
qui voit à travers vos yeux, qui avec vos oreilles entend et avec votre bouche rit et nomme,
celui qui marche avec vos pieds et avec votre esprit crée, raisonne et pense,
et aussi, aussi celui-là, celui-là, l’amant de l’histoire mythique,
– le phénix –
le prince charmant et éclairé des sublimes et belles lumières de ton âme,
car il est celui qui se réveille et embrasse, qui partage et boit les étincelles dorées de la mariée,
– le très bruni, séduisant et fulgent –
quelle fleur ou puissance du Graal,
celui d’élixir pur,
l’eau vive;
[Oh, s’il m’a embrassé avec des baisers de sa bouche!
Mon bien-aimé est pour moi et je suis pour mon bien-aimé,
qui nourrit son troupeau parmi les lis!
et c’est comme ça, ainsi il chante, splendeur et Salomon cède en 1, 2 et 2.16 du Cantique des Cantiques]
… amis et amis qui invoquent la vérité, la bonté et la beauté,
entendre, entendre leurs sons et voir, sentir et vivre la couleur de leurs lumières, de leurs lumières très vives,
car ils apportent et énoncent leur voix radieuse et lucide:
l’intuitif, inhérent et algid,
le passionné, l’infaillible,
que nous aspirons ici et d’ici nous exhortons,
le subtil et doux,
le mot beau;
… oh chanson zénithale de Dieu, celle de ton dieu personnel, l’intime, oh, oh, émerveillé!
***
Antonio Justel
http://www.oriondepanthoseas.com
***

… du, du bist dein eigenes Höheres Selbst, das wiedergeborene oder wiedergeborene Ego,
– der göttliche Funke –
der innere Gott, der wieder in deinem gegenwärtigen und sterblichen Körper wohnt und sich entwickelt,
denn er ist derjenige, der in deinem Blut baut und lebt, der es verbrennt und bräunt,
wer durch deine augen sieht, wer mit deinen ohren hört und mit deinem mund lacht und namen,
Wer mit deinen Füßen und mit deinem Verstand geht, erschaffe Vernunft und denke,
und auch, auch dieser, dieser, der Liebhaber in der mythischen Geschichte,
– der Phönix –
der charmante und erleuchtete Prinz der erhabenen und schönen Lichter deiner Seele,
denn er ist derjenige, der aufwacht und küsst, der das goldene Funkeln der Braut teilt und trinkt,
– die sehr brüniert, verführerisch und füllig –
welche Blume oder Macht des Grals,
das des reinen Elixiers,
das lebendige Wasser;
[Oh, wenn er mich mit Küssen aus seinem Mund küsste!
Mein Geliebter ist für mich und ich bin für meinen Geliebten,
das nährt seine Herde unter den Lilien!
und so ist es, so singt es, Pracht und Salomo gibt in 1, 2 und 2.16 des Hoheliedes nach]
… Freunde und Freunde, die sich auf Wahrheit, Güte und Schönheit berufen,
höre, höre ihre Töne und sehe, fühle und lebe die Farbe ihrer Lichter, ihrer sehr hellen Lichter,
denn sie bringen und sprechen ihre strahlende und klare Stimme aus:
die intuitive, inhärente und algide,
das leidenschaftliche, das unfehlbare,
nach dem wir uns hier sehnen und von hier aus ermahnen wir,
das subtile und sanfte,
das Wort schön;
… oh Zenitlied Gottes, das deines persönlichen Gottes, das intime, oh oh Wunder!
***
Antonio Justel
http://www.oriondepanthoseas.com.
***

… tu, sei il tuo Sé Superiore, l’Ego reincarnato o rinato,
– la scintilla divina –
il dio interiore, residente e in evoluzione, di nuovo, nel tuo corpo presente e mortale,
poiché egli è colui che costruisce e vive nel tuo sangue, che lo brucia e lo imbrunisce,
chi vede attraverso i tuoi occhi, chi ascolta con le orecchie e con la bocca ride e nomi,
chi cammina con i piedi e con la mente crea, ragiona e pensa,
e anche quello, quello, l’amante della storia mitica,
– la fenice –
l’affascinante e illuminato principe delle luci sublimi e belle della tua anima,
per lui, è colui che si sveglia e bacia, che condivide e beve le scintille dorate della sposa,
– il molto brunito, seducente e fulgente –
quale fiore o potere del Graal,
quello del puro elisir,
l’acqua viva;
[Oh, se mi baciava con baci dalla sua bocca!
La mia amata è per me e io sono per la mia amata,
che nutre il suo gregge tra i gigli!
ed è così che canta, lo splendore e la resa di Salomone in 1, 2 e 2.16 del Cantico dei Cantici]
… amici e amici che invocano verità, bontà e bellezza,
ascolta, ascolta i loro suoni e vedi, senti e vivi il colore delle loro luci, delle loro luci molto luminose,
poiché portano ed enunciano la loro voce radiosa e lucida:
l’intuitivo, inerente e algido,
l’appassionato, l’infallibile,
che desideriamo qui e da qui esortiamo,
il sottile e gentile,
la parola bella;
… oh canto zenitale di Dio, quello del tuo dio personale, l’intimo, oh, oh, meraviglia!
***
Antonio Justel
http://www.oriondepanthoseas.com.
***

… आप, आप अपने स्वयं के उच्च स्व हैं, पुनर्जन्म या पुनर्जन्म अहंकार,
– दिव्य चिंगारी –
आपके वर्तमान और नश्वर शरीर में रहने वाले और फिर से विकसित होने वाले, आंतरिक देवता,
क्योंकि वह वही है जो तुम्हारे खून में रचा और बसा है, जो इसे जलाता है और भूखा रखता है,
जो तुम्हारी आँखों से देखता है, जो तुम्हारे कानों से सुनता है और तुम्हारे मुँह से हँसी और नाम निकलता है,
वह जो तुम्हारे चरणों के साथ चलता है और तुम्हारे मन के साथ, कारण और विचार पैदा करता है,
और यह भी, कि एक, उस एक, पौराणिक कहानी में प्रेमी,
– फीनिक्स –
अपनी आत्मा के उदात्त और सुंदर रोशनी के आकर्षक और प्रबुद्ध राजकुमार,
वह के लिए, यह वह है, जो और चुंबन, जो शेयरों उठता है और दुल्हन के स्वर्ण चमक पीते हैं,
– बहुत जला हुआ, मोहक और पूर्ण –
कौन सा फूल या बिजली की गिरी,
शुद्ध अमृत की,
जीवित पानी;
[ओह, उसे मुझे उसके मुंह के चुंबन के साथ चुंबन!
मेरा प्रिय मेरे लिए है और मैं अपने प्रिय के लिए,
कि गेंदे के बीच उसके झुंड फ़ीड!
और यह है कि यह कैसे है, इसलिए यह गीत के गीत के 1, 2 और 2.16 में गाया, शानदार और सुलैमान पैदा करता है]
… दोस्त और दोस्त जो सच्चाई, अच्छाई और सुंदरता का आह्वान करते हैं,
उनकी आवाज़ सुनें, देखें और देखें, महसूस करें और उनकी रोशनी का रंग देखें
क्योंकि वे अपनी उज्ज्वल और आकर्षक आवाज लाते हैं:
सहज, अंतर्निहित और अल्जिड,
भावुक, अचूक,
जो हम यहाँ के लिए लंबे समय से हैं और यहाँ से हम प्रचार करते हैं,
सूक्ष्म और कोमल,
सुंदर शब्द;
… हे भगवान, तुम्हारा व्यक्तिगत देवता का गीत, अंतरंग, ओह, ओह, आश्चर्य!
***
एंटोनियो जस्टेल
http://www.oriondepanthoseas.com.
***

… أنت ، أنت نفسك العليا ، الأنا تجسد أو تولد من جديد ،
– الشرارة الإلهية –
الإله الداخلي ، المقيم والمتطور ، مرة أخرى ، في جسدك الحالي والمميت ،
لأنه هو الذي يبني ويعيش في دمك ، الذي يحرقها ويحمرها ،
الذي يرى من خلال عينيك ، الذي يسمع بأذنيك وبفمك يضحك والأسماء ،
هو الذي يمشي مع قدميك وعقلك خلق والعقل والتفكير ،
وأيضًا ، هذا الشخص ، الحبيب في القصة الأسطورية ،
– فينيكس –
الأمير الساحر والمستنير من الأضواء الجميلة والجميلة لروحك ،
لأنه هو الذي يستيقظ ويقبل ، ويشارك ويشرب البريق الذهبي للعروس ،
– المصقولة جدا ، مغر وكرسي –
أي زهرة أو قوة الكأس ،
أن إكسير النقي ،
الماء الحي
[أوه ، إذا قبلني بي قبلاتي من فمه!
حبيبي هو بالنسبة لي وأنا حبيبي ،
الذي يغذي قطيعه بين الزنابق!
وهذا هو الحال ، لذلك تغني ، روعة وسليمان في 1 و 2 و 2.16 من أغنية الأغاني]
… الأصدقاء والأصدقاء الذين يتذرعون بالحقيقة والخير والجمال ،
سماع ، وسماع أصواتهم ورؤية وتشعر وتعيش لون أضواءهم ، من الأضواء الساطعة جدا ،
لأنهم يجلبون ويعلنون صوتهم المشرق والواضح:
بديهية ، المتأصلة و algid ،
العاطفي ، معصوم ،
الذي نتوق إليه من هنا ومن هنا نحثه ،
خفية ولطيفة ،
كلمة جميلة
… يا أغنية ذروتها من الله ، من إلهك الشخصي ، الحميم ، أوه ، يا عجب!
***
أنطونيو جوستيل
http://www.oriondepanthoseas.com.
***

18/11/19

MI CIUDAD – MY CITY – MA VILLE – MEINE STADT – LA MÍA CITTÁ – 私の街 – मेरा शहर – МОЙ ГОРОД – 我的城市 – העיר שלי

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 12:07 am

… entro en la ciudad de mi alma, y, al hacerlo,

todo se anuncia y transforma: su aire, sus piedras,

su paz y sus ríos…

… entro, y, con celo, por sus calles de luz y sangre voy pisando,

por el fuego de sus lumbres voy descalzo;

… ah, la flor que llevaba ¿ la habré perdido ?

… llamo y grito ¡ rosa, rosa… !

y aunque sólo hay silencio, la ciudad de mi vida refulge y me habla;

… por ella van cantando los dioses de mi boca.

***

… I enter the city of my soul, and, in doing so,
everything is announced and transformed: its air, its stones,
its peace and its rivers …
… I enter, and, with zeal, I walk on its streets of light and blood,
by the fire of his lights I go barefoot;
… ah, the flower she wore, will I have lost her?
… call and shout pink, pink …!
and although there is only silence, the city of my life shines and speaks to me;
… for her the gods of my mouth are singing.

***

… entrez dans la ville de mon âme et, ce faisant,
Tout s’anuncia y a transformé: son air, ses pierres,
sa paix et ses rivières …
… J’entre et, avec zèle, par le callus de lumière et de sang que je marche,
par le feu de ses lumières voir pieds nus;
… ah, la fleur qui portait le testament que j’ai perdu?
… appelle et crie rose, rose …!
Il n’y a pas de silence, la ville de ma vie me parle;
… pour elle, ils chantent les dieux de ma bouche.
***

… betrete die Stadt meiner Seele und
Alles s’anuncia verwandelte sich dort: seine Luft, seine Steine,
seine ruhe und seine flüsse …
… Ich gehe ein und mit Eifer durch den Kallus von Licht und Blut, den ich betrete,
durch das Feuer seiner Lichter sehen Sie barfuß;
… ah, die Blume, die den Willen trug, den ich verloren habe?
… ruf an und schrei pink, pink …!
Es gibt keine Stille, die Stadt meines Lebens refulges spricht zu mir;
… für sie singen sie die Götter meines Mundes.

***

… entra nella città della mia anima e, nel farlo,
Tutto s’anuncia trasformato lì: la sua aria, le sue pietre,
la sua pace e i suoi fiumi …
… entro e, con zelo, calpesto il callo di luce e sangue,
dal fuoco delle sue luci vedere a piedi nudi;
… ah, il fiore che indossava la volontà che ho perso?
… chiama e grida rosa, rosa …!
Non c’è silenzio, la città della mia vita refulges mi parla;
… per lei cantano gli dei della mia bocca.

***

…私の魂の街に入り、そうすることで、
サンナンシアはすべてそこで変容しました。その空気、石、
その平和とその川…
…私は入り、熱心に、光と血のカルスで踏み、
彼の光の炎で裸足が見える。
…ああ、私が失った意志を身に着けていた花?
…電話してピンク、ピンク…と叫ぶ!
沈黙はありません、私の人生の復興の街は私に話します。
…彼女のために、彼らは私の口の神々を歌います。
***

… मेरी आत्मा के शहर में प्रवेश करें, और, ऐसा करने में,
सब कुछ सैंसुनिया वहां रूपांतरित हो गया: उसकी हवा, उसके पत्थर,
इसकी शांति और इसकी नदियाँ …
… मैं प्रवेश करता हूं, और, जोश के साथ, प्रकाश और रक्त के द्वारा, मैं चलने लगता हूं,
उसकी बत्तियों की आग से नंगे पांव देखते हैं;
… आह, क्या जो फूल मैंने पहना है वह खो जाएगा?
… बुलाओ और चिल्लाओ गुलाबी, गुलाबी …!
कोई मौन नहीं है, मेरे जीवन का शहर मुझे बोलता है;
… उसके लिए वे मेरे मुंह के देवता गाते हैं।
***
… войти в город моей души, и, тем самым,
Все преобразилось там: его воздух, его камни,
его мир и его реки …
… Я вхожу, и, с рвением, по каллусу света и крови я иду
огнем его огней видишь босиком;
… ах, цветок, который носил волю, которую я потерял?
… звони и кричи розовый, розовый …!
Там нет тишины, город моей жизни говорит со мной;
… для нее они поют богов моего рта.
***

…進入我靈魂的城市,這樣做
聖安妮教堂的一切都在那裡改變了:空氣,石頭,
它的和平與河流…
…我進入,並帶著熱情地踩著光與血的癒傷組織,
赤腳射出光來;
……啊,那朵會穿的花我會丟失嗎?
……喊,粉紅色,粉紅色……!
沒有沉默,我的生活之城充滿了對我的說話。
…為她唱了我嘴裡的神。
***

… נכנס לעיר נשמתי, ובכך,
כל מה ששינו שם שם: האוויר שלו, האבנים שלו,
השלווה והנהרות שלה …
… אני נכנסת, ובאדיבות, על ידי קריאת האור והדם שאני דורכת,
באש האורות שלו רואים יחפים;
… אה, הפרח שלבש את הרצון שאיבדתי?
… להתקשר ולצעוק ורוד, ורוד …!
אין שתיקה, עיר חיי חוזרת מדברת אליי;
… עבורה הם שרים את אלילי פי.
***

 

 

 

03/11/19

OTOÑO EN EL BOSQUE – AUTUMN IN THE FOREST – AUTOMNE DANS LA FORET – HERBST IM WALD – AUTUNNO NELLA FORESTA – 森の秋 -在森林裡的秋天 – वन में ऑटो – ОСЕНЬ В ЛЕСУ – DE HERFST IN HET BOS –

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 10:20 pm

 

… tras el vuelo sublime de sus sangres,

el bosque suena herido;

¿ será el rumor de la vida que huye

o el aliento con que brota en las hojas

la luz que queda… ?

¿ también esto es el año… ? ¿ tanto había… ?

… ya veis, me asombra y asusta la belleza porque no la conozco,

¿ cómo, si no, esta extraña forma de aventar la labor del tiempo

y este resplandor que bajo el cielo se abre ?

… pero, a pesar del velo del asombro,

¿ no huele el aire a ternura acaso, a fe, a renovación y a no estar solos ?

¿ … y no habrá oculto un dios o una alegría extraordinaria, pues que vivo,

y por los hondos atrios de mi alma, canta el bosque y voy cantando ?

***

… after the sublime flight of their bloods,
the forest sounds hurt;
Will it be the rumor of life that runs away
or the breath with which it sprouts in the leaves
the light that remains …?
Is this also the year …? There was so much …?
… you see, I am amazed and scared by beauty because I don’t know her,
How, if not, this strange way of throwing the labor of time
And this glow that opens under the sky?
… but, despite the veil of amazement,
Doesn’t the air smell of tenderness, faith, renewal and not being alone?
… and there will be no hidden god or extraordinary joy, because I live,
And through the deep courts of my soul, the forest sings and I go singing?
***

… après le vol sublime de leurs sangs,
la forêt semble blessée;
Sera-ce la rumeur de la vie qui fuit
ou le souffle avec lequel il pousse dans les feuilles
la lumière qui reste …?
Est-ce aussi l’année …? Il y avait tellement …?
… tu vois, je suis émerveillée et effrayée par la beauté parce que je ne la connais pas,
Comment, sinon, cette étrange façon de jeter le travail du temps
Et cette lueur qui s’ouvre sous le ciel?
… mais malgré le voile d’étonnement,
L’air ne sent-il pas la tendresse, la foi, le renouveau et le fait de ne pas être seul?
… et il n’y aura pas de dieu caché ni de joie extraordinaire, parce que je vis,
Et à travers les profondeurs de mon âme, la forêt chante et je chante?
***

… nach dem erhabenen Flug ihres Blutes,
der Wald klingt verletzt;
Wird es das Gerücht vom Leben sein, das davonläuft?
oder der Atem, mit dem es in den Blättern sprießt
das Licht, das bleibt …?
Ist das auch das Jahr …? Es gab so viel …?
… Sie sehen, ich bin erstaunt und verängstigt von Schönheit, weil ich sie nicht kenne,
Wie, wenn nicht, diese seltsame Art, die Arbeit der Zeit zu vertreiben
Und dieses Leuchten, das sich unter dem Himmel öffnet?
… aber trotz des Schleiers der Verwunderung,
Riecht die Luft nicht nach Zärtlichkeit, Glauben, Erneuerung und Nicht-Alleinsein?
… und es wird keinen verborgenen Gott oder außergewöhnliche Freude geben, weil ich lebe,
Und durch die tiefen Höfe meiner Seele singt der Wald und ich gehe singen?
***

… dopo il volo sublime del loro sangue,
la foresta sembra ferita;
Sarà la voce della vita che scappa
o il respiro con cui germoglia nelle foglie
la luce che rimane …?
È anche questo l’anno …? C’era così tanto …?
… vedi, sono stupito e spaventato dalla bellezza perché non la conosco,
Come, in caso contrario, questo strano modo di gettare il travaglio del tempo
E questo bagliore che si apre sotto il cielo?
… ma, nonostante il velo dello stupore,
L’aria non ha odore di tenerezza, fede, rinnovamento e non essere soli?
… e non ci sarà un dio nascosto o una gioia straordinaria, perché vivo,
E attraverso le profonde corti della mia anima, la foresta canta e io vado a cantare?
***

…彼らの血の崇高な飛行の後、
森が痛い音。
逃げるのは人生のうわさでしょうか
または葉で発芽する息
残っている光は…?
これも今年ですか…? そんなにありました…?
…ほら、私は彼女のことを知らないので、私は美しさに驚いています
そうでない場合、時間の労働を投げるこの奇妙な方法
そして、空の下で開くこの輝きは?
…しかし、驚きのベールにもかかわらず、
空気は、おそらく優しさ、信仰、更新、そして孤独ではないのではないでしょうか?
…そして私は生きているので、隠された神や特別な喜びはありません。
そして、私の魂の深い法廷を通して、森が歌い、私は歌いに行きますか?
***

…在他們的鮮血飛揚之後,
森林聽起來很傷人;
生命的謠言會消失嗎
或它在葉子中發芽的呼吸
剩下的光…?
這也是今年嗎? 有太多…?
…你知道,我對美麗感到驚訝和恐懼,因為我不認識她,
如果沒有的話,這種奇怪的浪費時間的方式
在天空下綻放的光芒?
…但是,儘管有驚奇的面紗,
難道不是聞到溫柔,信仰,更新和不孤單嗎?
…不會有隱藏的上帝或非凡的喜悅,因為我活著,
在我靈魂深處的法庭上,森林唱歌,我唱歌嗎?
***

… उनके रक्त की उदात्त उड़ान के बाद,
जंगल में चोट लगती है;
क्या यह जीवन की अफवाह होगी जो भाग जाती है
या सांस जिसके साथ यह पत्तियों में उगता है
प्रकाश जो रहता है …?
क्या यह भी साल है …? बहुत कुछ था …?
… आप देख रहे हैं, मैं सुंदरता से चकित और डरा हुआ हूं क्योंकि मैं उसे नहीं जानता,
कैसे, यदि नहीं, तो समय के श्रम को फेंकने का यह अजीब तरीका है
और यह चमक जो आकाश के नीचे खुलती है?
… लेकिन, विस्मय के घूंघट के बावजूद,
क्या कोमलता, विश्वास, नवीनीकरण और अकेले नहीं होने की हवा की गंध नहीं है?
… और कोई छिपा भगवान या असाधारण खुशी नहीं होगी, क्योंकि मैं रहता हूं,
और मेरी आत्मा की गहरी अदालतों के माध्यम से, जंगल गाता है और मैं गाता हूं?
***

… na de sublieme vlucht van hun bloed,
het bos klinkt gekwetst;
Zal het het gerucht van het leven zijn dat wegloopt
of de adem waarmee het in de bladeren ontspruit
het licht dat overblijft …?
Is dit ook het jaar …? Er was zoveel …?
… zie je, ik ben verbaasd en bang voor schoonheid omdat ik haar niet ken,
Hoe, zo niet, deze vreemde manier om de arbeid van de tijd te gooien
En deze gloed die zich onder de hemel opent?
… maar, ondanks de sluier van verbazing,
Ruikt de lucht niet naar tederheid, geloof, vernieuwing en niet alleen zijn?
… en er zal geen verborgen god of buitengewone vreugde zijn, omdat ik leef,
En door de diepe hoven van mijn ziel zingt het bos en ga ik zingen?
***

OTOÑO EN EL BOSQUE

… tras el vuelo sublime de sus sangres,
el bosque suena herido;
¿ será el rumor de la vida que huye
o el aliento con que brota en las hojas
la luz que queda… ?
¿ también esto es el año… ? ¿ tanto había… ?
… ya veis, me asombra y asusta la belleza porque no la conozco,
¿ cómo, si no, esta extraña forma de aventar la labor del tiempo
y este resplandor que bajo el cielo se abre ?
… pero, a pesar del velo del asombro,
¿ no huele el aire a ternura acaso, a fe, a renovación y a no estar solos ?
¿ … y no habrá oculto un dios o una alegría extraordinaria, pues que vivo,
y por los hondos atrios de mi alma, canta el bosque y voy cantando ?

OTOÑO EN EL BOSQUE … tras el vuelo sublime de sus sangres, el bosque suena herido; ¿ será el rumor de la vida que huye o el aliento con que brota en las hojas la luz que queda… ? ¿ también esto es el año… ? ¿ tanto había… ? … ya veis, me asombra y asusta la belleza porque no la conozco, ¿ cómo, si no, esta extraña forma de aventar la labor del tiempo y este resplandor que bajo el cielo se abre ? … pero, a pesar del velo del asombro, ¿ no huele el aire a ternura acaso, a fe, a renovación y a no estar solos ? ¿ … y no habrá oculto un dios o una alegría extraordinaria, pues que vivo, y por los hondos atrios de mi alma, canta el bosque y voy cantando ?
TRADUCIR MÁS
Traducción verificada por la Comunidad del Traductor de GoogleUnirse
Vuelve a intentarlo

TraducciónTraduciendo…

La traducción cambia según el género Más información

… после возвышенного полета их крови,
лес звучит больно;
Это будет слух о жизни, который убегает
или дыхание, с которым оно прорастает в листьях
свет, который остается …?
Это тоже год …? Там было так много …?
… видишь, я поражен и напуган красотой, потому что я ее не знаю,
Как, если нет, этот странный способ тратить труд времени
И это свечение, которое открывается под небом?
… но, несмотря на завесу изумления,
Разве воздух не пахнет нежностью, верой, обновлением и не одиночеством?
… и не будет скрытого бога или необычайной радости, потому что я живу,
И через глубокие дворы моей души лес поет, а я пою?
***

20/10/19

EL CORAZÓN EN OTOÑO – THE HEART IN AUTUMN – LE CŒUR EN AUTOMNE – DAS HERZ IM HERBST – IL CUORE IN AUTUNNO – HET HART IN DE HERFST – СЕРДЦЕ В ОСЕНИ – 秋天的心 – ऑटो में दिल – 秋の心 -הלב באוטומטהלב באוטומט –הלב באוטומט

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 3:46 pm

… en este instante, cual sol y lluvia viva, la tarde es un incendio sobre el oro táctil de los chopos;

ah el otoño, es una estación bendita,

un ágora,

un estante cuántico y gentil,

un mar de cristal,

una ensenada del corazón;

… iba yo como extasiado y preguntando a la sangre,

justo cuando el camino enfila hacia el tul y las rosas,

hacia los azules-malva y los ingentes púrpuras, cuando al fin, y al oído, me dijo:

yo soy la belleza de Dios, su purísima luz, el templo del Altísimo,

y también, también, su voz: la flor de su silencio.

***

… at this moment, which sun and living rain, the afternoon is a fire on the tactile gold of the poplars;
ah autumn, it’s a blessed season,
an agora,
a quantum and gentle shelf,
a sea of glass,
a cove of the heart;
… I was going ecstatic and asking the blood,
just when the path leads to the tulle and the roses,
towards the blue-mauve and the huge purples, when at last, and in his ear, he said:
I am the beauty of God, its very pure light, the temple of the Most High,
and also, also, his voice: the flower.

***


… en ce moment, quel soleil et quelle pluie vivante, l’après-midi est un feu sur l’or tactile des peupliers;
ah l’automne, c’est une saison bénie,
une agora,
une étagère quantique et douce,
une mer de verre,
une anse du coeur;
… J’allais en extase et demander le sang,
juste au moment où le chemin mène au tulle et aux roses,
vers le bleu-mauve et les énormes pourpres, quand enfin et à son oreille, il dit:
Je suis la beauté de Dieu, sa très pure lumière, le temple du Très-Haut,
et aussi, aussi, sa voix: la fleur de son silence.

***

… in diesem Moment, welcher Sonne und lebendiger Regen, ist der Nachmittag ein Feuer auf dem taktilen Gold der Pappeln;
Ah Herbst, es ist eine gesegnete Jahreszeit,
eine agora,
ein quantenschonendes Regal,
ein Meer aus Glas,
eine Bucht des Herzens;
… Ich war begeistert und fragte das Blut,
gerade wenn der Weg zum Tüll und den Rosen führt,
In Richtung der blau-lila und der riesigen Purpur, als endlich, und in seinem Ohr, sagte er:
Ich bin die Schönheit Gottes, ihr sehr reines Licht, der Tempel des Höchsten,
und auch seine Stimme: die Blume seines Schweigens.

***

… in questo momento, che sole e pioggia viva, il pomeriggio è un fuoco sull’oro tattile dei pioppi;
ah autunno, è una stagione benedetta,
un’agora,
uno scaffale quantico e gentile,
un mare di vetro,
una baia del cuore;
… Stavo diventando estatico e chiedevo il sangue,
proprio quando il sentiero conduce al tulle e alle rose,
verso il malva blu e gli enormi viola, quando finalmente, e nel suo orecchio, disse:
Sono la bellezza di Dio, la sua luce purissima, il tempio dell’Altissimo,
e anche, anche, la sua voce: il fiore del suo silenzio.

***

… op dit moment, welke zon en levende regen, is de middag een vuur op het tastbare goud van de populieren;
ah herfst, het is een gezegend seizoen,
een agora,
een kwantum en zachte plank,
een zee van glas,
een inham van het hart;
… ik werd extatisch en vroeg het bloed,
net wanneer het pad naar de tule en de rozen leidt,
richting de blauwpaars en de enorme purperen, toen hij eindelijk, en in zijn oor, zei:
Ik ben de schoonheid van God, haar zeer zuivere licht, de tempel van de Allerhoogste,
en ook zijn stem: de bloem van zijn stilte.

***

… в этот момент, когда солнце и живой дождь, днем огонь на тактильном золоте тополей;
ну осень, это благословенное время года,
агора,
качественная и нежная полка,
море стекла,
бухта сердца;
… Я был в восторге и просил крови,
когда тропа ведет к тюлю и розам,
в сторону сине-лилового и огромных пурпурных, когда, наконец, и в его ухе, он сказал:
Я – красота Бога, ее очень чистый свет, храм Всевышнего,
а также, также, его голос: цветок его молчания.

***

…此刻,陽光充沛,雨水充沛,下午是白楊樹觸感金色的火焰;
啊,秋天,這是一個幸福的季節,
一個agora
一個量子而溫柔的架子,
玻璃海
心的海灣
…我欣喜若狂,問了血,
當這條小路通向薄紗和玫瑰時,
最後,在他的耳朵裡,他走向藍紫紅色和巨大的紫色:
我是上帝的美,它純淨的光芒,至高聖殿,
還有他的聲音:他沉默的花朵。

***

… इस समय, कौन सा सूरज और जीवित बारिश, दोपहर को चिनारियों के स्पर्श सोने पर आग है;
आह शरद ऋतु, यह एक धन्य मौसम है,
एक अगोरा,
एक क्वांटम और कोमल शेल्फ,
कांच का एक समुद्र,
दिल का एक कोव;
… मैं परमानंद जा रहा था और खून से पूछ रहा था,
बस जब रास्ता ट्यूल और गुलाब की ओर जाता है,
ब्लू-माउव और विशाल शुद्धता की ओर, जब आखिरी में, और उसके कान में, उन्होंने कहा:
मैं परमेश्‍वर की सुंदरता हूँ, उसकी बहुत शुद्ध रोशनी, परमप्रधान का मंदिर,
और यह भी, उसकी आवाज: उसकी चुप्पी का फूल।.

**

…この瞬間、太陽と生きている雨で、午後はポプラの触覚の金に火がつきます。
ああ、秋は恵まれた季節だ
アゴラ、
量子と穏やかな棚、
ガラスの海、
心の入り江;
…私は有頂天になり、血を求めて、
パスがチュールとバラにつながるとき、
青藤と巨大な紫に向かって、ついに、そして彼の耳に、彼は言った:
私は神の美しさであり、非常に純粋な光であり、最高の神殿であり、
そしてまた、彼の声:彼の沈黙の花。
***
… ברגע זה, איזה שמש וגשם חי, אחר הצהריים הוא אש על הזהב המישוש של התושבים.
אה סתיו, זו עונה מבורכת,
אגורה,
מדף קוונטי ועדין,
ים של זכוכית,
מפרצון הלב;
… הלכתי באקסטזה ושאלתי את הדם,
בדיוק כאשר השביל מוביל לטול ולורדים,
לעבר הכחול-הערמוני והסגולים הענקיים, סוף סוף, ובאוזנו, הוא אמר:
אני היופי של אלוהים, האור הטהור מאוד שלו, המקדש של הגבוה ביותר,
וגם, גם, את קולו: פרח שתיקתו.
***

03/10/19

RAZÓN Y CELEBRACIÓN – REASON AND CELEBRATION – RAISON ET CÉLÉBRATION – MOTIVO CELEBRAZIONE – ПРИЧИНА И ПРАЗДНОВАНИЕ – 原因和慶祝 – रिपोर्ट और घोषणा – 理由とお祝い – SKÄL CELEBRATION – סיבה וסליחה

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 5:56 pm

… este compendio universal que dentro de mí y ante a mí se alza y se construye,

esta irrupción cósmica que con mente y corazón contemplo, siento y vivo,

este haber sublime de espíritu y amor inabarcable,

esta ingente belleza,

– que cual tímpano de voz y fuego puro, se inscribe y vibra en todo lo creado –

y que asimismo cual laúd divina para el ser humano

y cual égida o refugio,

y símbolo,

y flor,

¿ podríamos contemplarlo, sentirlo y vivirlo – insisto y digo – sin esta cuántica luz del corazón ?

… ay nuestros lechos precámbricos, nuestras paredes de piedra, nuestras hachas y diminutas lanzas…;

desde aquél otro lado, el de las hecatombes de dolor, unos y otros llegamos cansados,

despiezada el alma y recosidos o rotos aún hombros y brazos, las piernas, el pecho, la cintura,

por lo que bien, bien pudiera parecernos que sólo llorar y llorar constituyese el único

y dramático bastión frente a un destino de aparente fin de muerte con más muerte;

… porque sí, hay instantes en que las pruebas del ser arrasan y estremecen, y engullen, y matan,

pero ¿ es que no hemos vuelto o renacido acaso para ser actores de nuestro sueño invencible,

el de nuestro camino en progreso, éste, el de nuestro genio y poder,

y hasta el último hálito o bastión de nuestra fuerza … ?

 

esta virtud exuberante, moderna y fresca de alegría y júbilo,

este emblema de inmortal proyección sin límites,

esta intención del Innombrable de absoluta y asombrosa cordura,

esta lid,

este grial;

… desde el XXI, doy fe del orden y de la luz del mundo.

***

… this universal compendium that inside me and before me stands and is built,
this cosmic irruption that with mind and heart I contemplate, feel and live,
this sublime have of spirit and love unbeatable,
this huge beauty,
– which like eardrum of voice and pure fire, is inscribed and vibrates in everything created –
and also what divine lute for the human being
and which aegis or refuge,
and symbol,
and flower,
Could we contemplate it, feel it and live it – I insist and say – without this quantum light of the heart?
… and our pre-Cambrian beds, our stone walls, our axes and tiny spears …;
from that other side, the one of the thugs of pain, some and others arrived tired,
Soul awake and reclining or broken shoulders and arms, legs, chest, waist,
so well, it might well seem to us that only crying and crying was the only one
and dramatic stronghold against a fate of apparent end of death with more death;
… because yes, there are moments when the tests of being devastate and shudder, and engulf, and kill,
but is it that we have not returned or reborn perhaps to be actors of our invincible dream,
that of our path progress, this one, that of our genius and power,
and until the last breath or bastion of our strength …?

this exuberant, modern and fresh virtue of joy and joy,
this emblem of immortal projection without limits,
this unmentionable intention of absolute and amazing sanity,
this lid
this grail;
… since the XXI, I attest to the order and light of the world.
***

questo compendio universale che dentro di me e davanti a me sta e viene costruito,
questa irruzione cosmica che contemplo, sento e vivo con la mente e il cuore,
questo sublime ha lo spirito e l’amore imbattibili,
questa enorme bellezza,
– che come il timpano della voce e il puro fuoco, è inscritto e vibra in tutto ciò che è creato –
e anche quale liuto divino per l’essere umano
e quale egida o rifugio,
e simbolo,
e fiore,
Potremmo contemplarlo, sentirlo e viverlo – insisto e dico – senza questa luce quantistica del cuore?
… e i nostri letti pre-cambriani, i nostri muri di pietra, le nostre asce e le piccole lance …;
dall’altra parte, quello dei delinquenti del dolore, alcuni e altri arrivarono stanchi,
Anima sveglia, reclinata o rotta spalle e braccia, gambe, petto, vita,
così bene, potrebbe sembrarci che solo il pianto e il pianto fossero gli unici
e drammatica roccaforte contro un destino di apparente fine della morte con più morte;
… perché sì, ci sono momenti in cui le prove di essere devastanti e rabbrividiscono, inghiottono e uccidono,
ma è che non siamo tornati o rinati forse per essere attori del nostro sogno invincibile,
quello del nostro percorso progresso, questo, quello del nostro genio e potere,
e fino all’ultimo respiro o bastione della nostra forza …?

questa esuberante, moderna e fresca virtù di gioia e gioia,
questo emblema della proiezione immortale senza limiti,
questa innegabile intenzione di sanità mentale assoluta e sorprendente,
questo coperchio
questo graal;
… dal XXI, attesto l’ordine e la luce del mondo.
***

… этот универсальный сборник, который во мне и передо мной стоит и строится,
это космическое разрушение, которое с умом и сердцем я созерцаю, чувствую и живу,
это возвышенное иметь дух и любовь непобедимы,
эта огромная красота,
– который, как барабанная перепонка голоса и чистый огонь, вписан и вибрирует во всем созданном –
а также какая божественная лютня для человека
и какая эгида или убежище,
и символ,
и цветок,
Можем ли мы созерцать это, чувствовать это и жить этим – я настаиваю и говорю – без этого квантового света сердца?
… и наши докембрийские ложе, наши каменные стены, наши топоры и крошечные копья …;
с другой стороны, один из головорезов боли, некоторые и другие пришли усталыми,
Душа проснулась и наклонилась или сломала плечи и руки, ноги, грудь, талию,
нам может показаться, что только плач и плач был единственным
и драматический оплот против судьбы очевидного конца смерти с большим количеством смерти;
… потому что да, есть моменты, когда испытания быть опустошенным и содрогаться, и поглотить, и убить,
но разве мы не вернулись и не возродились, чтобы быть актерами нашей непобедимой мечты,
это наш путь прогресса, этот, наш гений и сила,
и до последнего вздоха или оплот нашей силы …?
эта буйная, современная и свежая добродетель радости и радости,
эта эмблема бессмертной проекции без ограничений,
это неизмеримое намерение абсолютного и удивительного здравомыслия,
эта крышка
этот Грааль;
… с XXI года я свидетельствую о порядке и свете мира.
***

…這個在我內心和我面前站立並建造的通用綱要,
我用心靈和心靈來思考,感受和生活的宇宙衝動,
這種崇高的精神和愛無與倫比,
如此美麗
-像聲音的耳膜和純淨的火焰,被銘刻並在所產生的一切中振動-
還有人類的神聖琵琶
以及哪個庇護所或庇護所,
和符號,
和花
如果我沒有心臟的量子光,我們能考慮,感覺並生活嗎?
…以及我們的前寒武紀床,我們的石牆,我們的斧頭和長矛…;
從另一側,一個暴徒的痛苦中,有些人變得疲倦,
靈魂醒著,斜躺或肩膀和手臂,腿,胸部,腰部,
很好,在我們看來,只有哭泣和哭泣才是唯一的哭泣
戲劇性的據點,以抗擊生命的終結和更多死亡的命運;
…因為是的,在某些時候,人們被毀滅,顫抖,吞沒,殺死的考驗,
只是我們還沒有返回或重生,成為我們無敵夢想的演員,
是我們前進的道路,是我們的天才和力量,
直到最後一口氣或我們力量的堡壘…?
這種充滿歡樂,快樂和喜悅的現代美德,
這個無限投射的不朽象徵,
這種絕對而驚人的理智的無稽之談,
這個蓋子
這個聖杯;
…自二十一世紀以來,我證明了世界的秩序和光明。
***

… यह सार्वभौमिक संकलन जो मेरे अंदर और मेरे सामने खड़ा है और बनाया गया है,
यह ब्रह्मांडीय व्यवधान कि मन और हृदय के साथ मैं चिंतन, महसूस करता हूं और जीवित रहता हूं,
इस उदात्त में आत्मा और प्रेम अपराजेय है,
यह विशाल सौंदर्य,
– जो आवाज और शुद्ध आग के झुमके की तरह है, खुदा हुआ है और बनाई गई हर चीज में कंपन होता है –
और यह भी कि मनुष्य के लिए दिव्य क्या है
और कौन सा तत्त्व या शरण,
और आकार,
और फूल,
क्या हम इसका चिंतन कर सकते हैं, इसे महसूस कर सकते हैं और इसे जी सकते हैं – मैं जोर देकर कहता हूं – दिल के इस क्वांटम प्रकाश के बिना?
… और हमारे पूर्व-कैम्ब्रियन बेड, हमारे पत्थर की दीवारें, हमारे कुल्हाड़ी और छोटे भाले …;
उस तरफ से, दर्द के ठगों में से एक, कुछ और अन्य थक गए,
आत्मा जाग्रत और झुकना या टूटे हुए कंधे और हाथ, पैर, छाती, कमर,
इतनी अच्छी तरह से, यह हमें अच्छी तरह से लग सकता है कि केवल रोना और रोना ही एकमात्र था
और अधिक मृत्यु के साथ मृत्यु के स्पष्ट अंत के भाग्य के खिलाफ नाटकीय गढ़;
… क्योंकि हाँ, ऐसे क्षण होते हैं जब विनाशकारी और कंपकंपी, और आघात, और हत्या, के परीक्षण
लेकिन क्या यह है कि हम अपने अजेय स्वप्न के अभिनेता बनने के लिए वापस नहीं लौटे हैं या पुनर्जन्म नहीं करते हैं,
हमारे पथ की प्रगति, यह एक, हमारी प्रतिभा और शक्ति,
और आखिरी सांस तक या हमारी ताकत का गढ़ …?
आनंद और उल्लास का यह अति उत्साही, आधुनिक और ताजा गुण है,
सीमा के बिना अमर प्रक्षेपण के इस प्रतीक,
पूर्ण और अद्भुत पवित्रता के इस अभेद्य इरादे,
यह ढक्कन
यह कब्र;
… XXI के बाद से, मैं दुनिया के आदेश और प्रकाश के लिए चौकस हूं।
***

…この普遍的な大要は、私の内側と私の前に立って構築され、
心と心で私が熟考し、感じ、そして生きるこの宇宙の噴火、
この崇高な精神と愛は無敵です。
この巨大な美しさ、
-声の鼓膜と純粋な火のように、刻まれたすべてのものに刻まれ、振動する-
また、人間にとってどのような神のリュート
そして、どのイージスまたは避難所、
とシンボル、
そして花、
私たちはそれを熟考し、感じ、そして生きることができますか?私は主張し、言います-この心の量子光なしで?
…そして私たちの先カンブリア紀のベッド、石の壁、axes、小さな槍…;
その向こう側から、痛みの凶悪犯の1人、何人かは疲れて到着しました、
魂が目を覚まし、肩や腕、脚、胸、腰、リクライニングまたは壊れた、
泣き叫ぶだけが唯一だったように思われるかもしれません
そして、より多くの死を伴う明らかな終末の運命に対する劇的な要塞。
…はい、破壊的かつ身震いし、飲み込み、殺すというテストが行​​われる瞬間があるからです。
しかし、私たちが無敵の夢の俳優になるために戻ったり生まれ変わったりしていないのか、
私たちの進路の進歩、これ、私たちの天才と力のそれ、
そして最後の息や力の要塞まで…?
喜びと喜びのこの活気に満ちた、モダンで新鮮な美徳、
この制限のない不滅の投影の紋章、
絶対的で驚くべき正気のこの言及できない意図、
この蓋
この杯;
… XXI以来、私は世界の秩序と光を証明しています。
***

סיבה וסליחה

… הקומפנדיום האוניברסלי הזה שבתוכי ולפני עומד ונבנה,
את השיבוש הקוסמי הזה שעם המוח והלב אני מהרהר, מרגיש וחי,
יש הנשגב הזה של רוח ואהבה ללא תחרות,
היופי העצום הזה,
– שכמו עור התוף של הקול והאש הטהורה, רשום ורוטט בכל מה שנוצר –
וגם מה האלוהי האלוהי עבור האדם
ואיזה מסגד או מפלט,
וסמל,
ופרח,
האם נוכל להרהר בזה, להרגיש אותו ולחיות אותו – אני מתעקש ואומר – בלי אור קוונטי זה של הלב?
… והמיטות שלנו טרום קמבריות, קירות האבן שלנו, הגרזנים והחניתות הזעירות שלנו …;
מהצד השני, אחד בריוני הכאב, חלקם ואחרים הגיעו עייפים,
נשמה ערה ושכיבה או שכיבה וזרועות, רגליים, חזה, מותניים,
אז טוב, יתכן מאוד שנראה לנו שרק בכי ובכי היה היחיד
ומעוז דרמטי נגד גורל של סוף מוות לכאורה עם יותר מוות;
… כי כן, יש רגעים שהמבחנים להיות הרסניים ולהצטמרר, לבלוע ולהרוג,
אבל האם לא חזרנו או שנולדנו מחדש אולי להיות שחקנים של החלום הבלתי מנוצח שלנו,
זו של התקדמות דרכנו, זו, זו של גאונותנו וכוחנו,
ועד הנשימה האחרונה או מעוז כוחנו …?

המעלה השמחה, המודרנית והרעננה הזו של שמחה ושמחה,
הסמל הזה של השלכה אלמותית ללא גבולות,
הכוונה הבלתי נתפסת הזו של שפיות מוחלטת ומדהימה,
המכסה הזה
הגביע הזה;
… מאז ה- XXI, אני מעיד על סדר ואור העולם.
***


… detta universella kompendium som inuti mig och före mig står och är byggt,
denna kosmiska störning som jag med sinnet och hjärtat överväger, känner och lever,
denna sublima har anda och kärlek oslagbar,
denna enorma skönhet,
– som som trumhinnan av röst och ren eld är inskriven och vibrerar i allt skapat –
och även vilken gudomlig lut för människan
och vilka aegis eller tillflykt,
och symbol,
och blomma,
Kan vi överväga det, känna det och leva det – insisterar jag och säger – utan detta kvantljus i hjärtat?
… och våra pre-Cambrian sängar, våra stenmurar, våra yxor och små spjut …;
från den andra sidan, den av smärtrullarna, några och andra anlände trötta,
Själ vaken och liggande eller trasiga axlar och armar, ben, bröst, midja,
så väl, det kan tyckas oss att bara gråt och gråt var det enda
och dramatisk fästning mot ett öde av uppenbar slut på döden med mer död;
… för ja, det finns ögonblick när testerna av att vara förödande och gysa och riva och döda,
men är det så att vi inte har återvänt eller återfött kanske för att vara aktörer i vår oövervinnliga dröm,
den av vår väg framsteg, den här, vårt geni och makt,
och tills vår sista andedräkt eller bastion …?

denna sprudlande, moderna och fräscha dygd av glädje och glädje,
detta emblem av odödlig projektion utan gränser,
denna obestämliga avsikt om absolut och fantastisk förnuft,
det här locket
denna gral;
… sedan XXI intygar jag världens ordning och ljus.
***

… הקומפנדיום האוניברסלי הזה שבתוכי ולפני עומד ונבנה,
את השיבוש הקוסמי הזה שעם המוח והלב אני מהרהר, מרגיש וחי,
יש הנשגב הזה של רוח ואהבה ללא תחרות,
היופי העצום הזה,
– שכמו עור התוף של הקול והאש הטהורה, רשום ורוטט בכל מה שנוצר –
וגם מה האלוהי האלוהי עבור האדם
ואיזה מסגד או מפלט,
וסמל,
ופרח,
האם נוכל להרהר בזה, להרגיש אותו ולחיות אותו – אני מתעקש ואומר – בלי אור קוונטי זה של הלב?
… והמיטות שלנו טרום קמבריות, קירות האבן שלנו, הגרזנים והחניתות הזעירות שלנו …;
מהצד השני, אחד בריוני הכאב, חלקם ואחרים הגיעו עייפים,
נשמה ערה ושכיבה או שכיבה וזרועות, רגליים, חזה, מותניים,
אז טוב, יתכן מאוד שנראה לנו שרק בכי ובכי היה היחיד
ומעוז דרמטי נגד גורל של סוף מוות לכאורה עם יותר מוות;
… כי כן, יש רגעים שהמבחנים להיות הרסניים ולהצטמרר, לבלוע ולהרוג,
אבל האם לא חזרנו או שנולדנו מחדש אולי להיות שחקנים של החלום הבלתי מנוצח שלנו,
זו של התקדמות דרכנו, זו, זו של גאונותנו וכוחנו,
ועד הנשימה האחרונה או מעוז כוחנו …?
המעלה השמחה, המודרנית והרעננה הזו של שמחה ושמחה,
הסמל הזה של השלכה אלמותית ללא גבולות,
הכוונה הבלתי נתפסת הזו של שפיות מוחלטת ומדהימה,
המכסה הזה
הגביע הזה;
… מאז ה- XXI, אני מעיד על סדר ואור העולם.
***

13/09/19

DIÁLOGOS DIVINOS – DIVINE DIALOGUES – DIALOGUES DIVINS – GÖTTLICHE DIALOGE – DIALOGHI DIVINI – БОЖЕСТВЕННЫЕ ДИАЛОГИ – 神の対話 – डाइवाइन डायजल्स – DIVINE DIALOGER –

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 10:41 pm

 

­- … Síbel ¿ estás en la lumbre… ?

– En la lumbre, en la propia lumbre, sobre las brasas;

 ¿Y tú, Sixto Plácido, dime ¿ de dónde vienes, de qué fuego, de qué sangre…?

– No he llegado aún, Síbel, no he llegado aún; únicamente están ardiendo mis ojos y mi boca.

– Los labios de la brisa, besan, y por los campos, al alba, los lirios te detectan;

– Antes de que el sol incendie tu pecho y la alameda, ah, Síbel Emara, ah Síbel, estaré contigo.

– El corazón se agita y llora, Sixto Plácido, la pasión y el aire queman;

y es que es tanta, tanta la alegría…

***

– … Yes, are you in the fire …?
– In the fire, in the fire itself, on the coals;
And you, Sixto Placido, tell me where you come from, what fire, what blood …?
– I haven’t arrived yet, Síbel, I haven’t arrived yet; Only my eyes and my mouth are burning.
– The lips of the breeze, kiss, and through the fields, at dawn, the lilies detect you;
– Before the sun burns your chest and the mall, ah, Síbel Emara, ah Síbel, I will be with you.
– The heart is shaken and cries, Sixto Plácido, passion and air burn;
and it is so much, so much joy …

***

– … Oui, es-tu dans le feu …?
– dans le feu, dans le feu même, sur les braises;
Et toi, Sixto Placido, dis-moi d’où tu viens, quel feu, quel sang …?
– Je ne suis pas encore arrivé, Síbel, je ne suis pas encore arrivé; Seuls mes yeux et ma bouche brûlent.
– Les lèvres de la brise s’embrassent, et à travers les champs, à l’aube les lys te détectent;
– Avant que le soleil ne brûle ta poitrine et le centre commercial, ah, Síbel Emara, ah Síbel, je serai avec toi.
– Le cœur est secoué et pleure, Sixto Plácido, la passion et l’air brûlent;
et c’est tellement, tellement de joie.

***

– … Ja, bist du im Feuer …?
Im Feuer, im Feuer selbst, auf den Kohlen;
Und du, Sixto Placido, sag mir, woher du kommst, welches Feuer, welches Blut …?
– Ich bin noch nicht angekommen, Síbel, ich bin noch nicht angekommen. Nur meine Augen und mein Mund brennen.
– Die Lippen der Brise, Kuss und durch die Felder, im Morgengrauen, entdecken die Lilien Sie;
– Bevor die Sonne deine Brust und das Einkaufszentrum verbrennt, ah, Síbel Emara, ah Síbel, werde ich bei dir sein.
– Das Herz ist geschüttelt und weint, Sixto Plácido, Leidenschaft und Luft brennen;
und es ist so viel, so viel Freude …

***

– … Sì, sei nel fuoco …?
– Nel fuoco, nel fuoco stesso, sui carboni;
E tu, Sixto Placido, dimmi da dove vieni, quale fuoco, quale sangue …?
– Non sono ancora arrivato, Síbel, non sono ancora arrivato; Solo i miei occhi e la mia bocca stanno bruciando.
– Le labbra della brezza, del bacio e attraverso i campi, all’alba, i gigli ti rilevano;
– Prima che il sole ti bruci il petto e il centro commerciale, ah, Síbel Emara, ah Síbel, sarò con te.
– Il cuore è scosso e piange, Sixto Plácido, passione e aria bruciata;
ed è così tanto, così tanta gioia …

***

– … Да, ты в огне …?
– в огне, в самом огне, на углях;
А ты, Сиксто Пласидо, скажи мне, откуда ты, какой огонь, какая кровь …?
– Я еще не приехал, Сибел, я еще не приехал; Только мои глаза и мой рот горят.
– губы ветерка, поцелуя и через поля, на рассвете, лилии обнаруживают тебя;
– До того, как солнце обожжет твою грудь и торговый центр, ах, Сибел Эмара, ах Сибел, я буду с тобой.
– Сердце трясется и плачет, Сиксто Пласидо, страсть и воздушный ожог;
и так много, так много радости …
***
-…是的,你在火……?
– 在火中,在火中,在煤上;
而你,Sixto Placido,告诉我你来自哪里,什么火,什么血……?
– 我还没到,Síbel,我还没到; 只有我的眼睛和嘴巴在燃烧。
– 微风吹过,亲吻,穿过田野,黎明时分,百合花会发现你;
– 在太阳灼伤你的胸部和商场之前,啊,SíbelEmara,啊Síbel,我会和你在一起。
– 心脏震动,哭泣,SixtoPlácido,激情和空气燃烧;
它是如此之多,如此多的快乐……
***
-…はい、あなたは火の中にいますか…?
-火の中、火の中、石炭の上。
そして、あなた、Sixto Placido、あなたがどこから来たのか、どんな火、どんな血を…
-私はまだ到着していません、シベル、私はまだ到着していません。 私の目と口だけが燃えています。
-そよ風の唇、キス、そして明け方、野原を通って、ユリがあなたを見つけます。
-太陽があなたの胸とモールを燃やす前に、ああ、シベルエマラ、ああシベル、私はあなたと一緒にいます。
-心が揺れ、泣き、シストプラシド、情熱、空気が燃えます。
そして、それはとてもたくさんの喜びです…
***

,- … हां, क्या आप आग में हैं …?
– आग में, आग में, अंगारों पर;
और तुम, सिक्सटो प्लासीडो, मुझे बताओ कि तुम कहाँ से आए हो, क्या आग, क्या खून …?
– मैं अभी तक नहीं आया, Síbel, मैं अभी तक नहीं आया हूँ; केवल मेरी आँखें और मेरा मुँह जल रहा है।
– हवा के होंठ, चुंबन, और खेतों के माध्यम से, भोर में, गेंदे आपको पहचानती हैं;
– इससे पहले कि सूरज आपकी छाती को जलाए और मॉल, आह, साइबेल एमारा, आह साइबेल, मैं आपके साथ रहूंगा।
– दिल हिल गया है और रोता है, सिक्स्टो प्लासीडो, जुनून और हवा जला;
और यह बहुत है, इतना आनंद …
***
– … Ja, är du i elden …?
– I elden, i själva elden, på kolen;
Och du, Sixto Placido, berätta för mig var du kommer ifrån, vilken eld, vilket blod …?
– Jag har inte kommit ännu, Síbel, jag har inte kommit ännu; Endast mina ögon och min mun brinner.
– Vindens läppar, kyss och genom åkrarna, vid gryningen, upptäcker liljorna dig;
– Innan solen bränner bröstet och köpcentret, ah, Síbel Emara, ah Síbel, jag kommer att vara med dig.
– Hjärtat skakas och gråter, Sixto Plácido, passion och luft brinner;
och det är så mycket, så mycket glädje …
***

03/09/19

SINTIÉNDOTE Y BUSCÁNDOTE – FEELING AND LOOKING FOR YOU – SE SENTIR ET VOUS RECHERCHER – FÜHLEN UND SUCHEN – SENTIRSI E CERCARE TE – SENTIR E PROCURAR VOCÊ – 느낌과 당신을 위해 찾고 – מרגישים ומחפשים עבורךמר

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 9:05 pm

 

… de ti llevaba el aire vértigo y néctar, sílice y oro, lluvia;

fue cuando en medio del pecho se me originó un desgarro, un desprendimiento o conmoción,

un estampido salvaje y grandioso, ingente y desconocido: una luz sin fin, un cántico inmortal;

… porque ¿ no es instante sagrado aquél en que los pájaros son hálitos de fuego

entre hiedras divinas y el añil del sol y callan ?

fue oyéndolos, oh amante, cuando supe que no existía la noche,

que la tierra era ópalo y cristal, y que el fin del mundo habría de consistir únicamente

en que no fuese un dios el paladín de tus sublimes pálpitos mortales;

… volver, volver quiero al aire, a la condición de amor total, a la intensa hoguera

en que el agua viva es fuente de honor y sed,

tuya y mía, amor,

tuya y mía;

… estoy pasando sobre un campo de rosas;

río y lloro,

voy buscándote.

***


… of you carried the vertigo and nectar air, silica and gold, rain;
It was when in the middle of my chest a tear, a detachment or commotion originated,
a wild and great boom, huge and unknown: an endless light, an immortal song;
… because is it not a sacred moment in which birds are breaths of fire
between divine ivy and the indigo of the sun and remain silent?
was hearing them, oh lover, when I knew that there was no night,
that the earth was opal and crystal, and that the end of the world should consist only
in which the paladin of your sublime mortal pippies was not a god;
… back, back I want to air, to the condition of total love, to the intense bonfire
in which the living water is a source of honor and thirst,
yours and mine, love
yours and mine;
… I am passing over a field of roses;
river and cry
I’m looking for you.
***

… de vous portez le vertige et le nectar de l’air, de la silice et de l’or, de la pluie;
C’est quand au milieu de ma poitrine a commencé une larme, un détachement ou une commotion,
un boom sauvage et grand, énorme et inconnu: une lumière sans fin, une chanson immortelle;
… parce que ce n’est pas un moment sacré où les oiseaux sont des souffles de feu
entre le lierre divin et l’indigo du soleil et rester silencieux?
entendais-les, oh amant, quand j’ai su qu’il n’y avait pas de nuit,
que la terre était opale et cristal, et que la fin du monde ne devrait consister que
dans lequel le paladin de vos sublimes poulies mortelles n’était pas un dieu;
… retour, retour je veux aérer, à la condition de l’amour total, au feu de joie intense
dans laquelle l’eau vive est une source d’honneur et de soif,
le tien et le mien, mon amour
le vôtre et le mien;
… je passe sur un champ de roses;
rivière et pleurer
Je te cherche.

***

… von dir trugen der Schwindel und die Nektarluft, Quarz und Gold, Regen;
Es war, als in der Mitte meiner Brust eine Träne, eine Ablösung oder Aufregung entstand,
ein wilder und großer Boom, riesig und unbekannt: ein endloses Licht, ein unsterbliches Lied;
… weil es kein heiliger Moment ist, in dem Vögel Feueratem sind
zwischen göttlichem Efeu und dem Indigo der Sonne und schweigen?
hörte sie, oh Liebhaber, als ich wusste, dass es keine Nacht gab,
dass die Erde opal und kristall war und dass das Ende der Welt nur bestehen sollte
in dem der Paladin deiner erhabenen Sterblichen kein Gott war;
… zurück, zurück, ich möchte lüften, zum Zustand der totalen Liebe, zum intensiven Lagerfeuer
in dem das lebendige Wasser eine Quelle der Ehre und des Durstes ist,
deins und meins, Liebling
deine und meine;
… Ich gehe über ein Rosenfeld;
Fluss und weinen
Ich suche dich.
***

… di voi portavi l’aria di vertigine e nettare, la silice e l’oro, la pioggia;
Fu quando nel mezzo del mio petto ebbe origine una lacrima, un distacco o un trambusto,
un boom selvaggio e grande, enorme e sconosciuto: una luce infinita, una canzone immortale;
… perché non è un momento sacro in cui gli uccelli sono respiri di fuoco
tra l’edera divina e l’indaco del sole e rimanere in silenzio?
li stavo ascoltando, oh amante, quando sapevo che non c’era notte,
che la terra era opale e cristallo e che la fine del mondo doveva consistere solo
in cui il paladino dei tuoi sublimi papaveri mortali non era un dio;
… indietro, indietro voglio andare in onda, alla condizione dell’amore totale, al falò intenso
in cui l’acqua viva è fonte di onore e sete,
tuo e mio, amore
tuo e mio;
… sto passando sopra un campo di rose;
fiume e piangere
Ti sto cercando.
***

… de vocês carregavam a vertigem e o néctar do ar, sílica e ouro, chuva;
Foi quando no meio do meu peito uma lágrima, um desapego ou comoção se originou,
um estrondo selvagem e grande, imenso e desconhecido: uma luz sem fim, uma canção imortal;
… porque não é um momento sagrado em que os pássaros são sopros de fogo
entre a hera divina e o índigo do sol e permanecer em silêncio?
estava ouvindo eles, oh amor, quando eu sabia que não havia noite,
que a terra era opala e cristal e que o fim do mundo deveria consistir apenas
em que o paladino de seus sublimes filhotes mortais não era um deus;
… de volta, de volta, quero ir ao ar, à condição de amor total, à intensa fogueira
em que a água viva é uma fonte de honra e sede,
seu e meu amor
seu e meu;
… estou passando por um campo de rosas;
rio e choro
Eu estou te procurando.
***

… 당신의 현기증과 넥타 공기, 실리카와 금, 비;
가슴 한가운데에 눈물, 분리 또는 동요가 생겨 났을 때,
거대하고 알려지지 않은 거칠고 큰 붐 : 끝없는 빛, 불멸의 노래;
… 새들이 불을 뿜는 성스러운 순간이 아니기 때문에
신성한 아이비와 태양의 남빛 사이에 침묵을 유지?
내가 밤이 없다는 것을 알았을 때, 연인들이여,
지구는 오팔과 수정이었으며 세상의 끝은
당신의 숭고한 필사자 강아지의 성기는 신이 아니었다.
… 다시, 다시 나는 완전한 사랑의 상태, 강렬한 모닥불에 방송하고 싶다.
생수가 명예와 갈증의 원천 인
너와 나의 사랑
당신과 나의 것;
… 나는 장미 밭을 지나가고 있습니다.
강과 외침
당신을 찾고 있습니다.
***

… מכם נשאו את האוויר ורטיגו וצוף, סיליקה וזהב, גשם;
זה היה כשמרכז חזהי קרע, ניתוק או מהומה,
בום פרוע וגדול, ענק ולא ידוע: אור אין סופי, שיר אלמותי;
… כי זה לא רגע קדוש בו ציפורים הן נשיפות אש
בין קיסוס אלוהי לאינדיגו של השמש ושותקים?
שמעתי אותם, אהוב, כשידעתי שאין לילה,
שהאדמה הייתה אופל וקריסטלית, ושסוף העולם צריך להיות מורכב בלבד
שבו הפלאדין של הפרודים התמותים הנשגבים שלך לא היה אל;
… בחזרה, בחזרה אני רוצה לשדר, למצב של אהבה מוחלטת, למדורה האינטנסיבית
בהם המים החיים הם מקור של כבוד וצמא,
שלך ושלי, אהבה
שלך ושלי;
… אני עוברת על שדה ורדים;
נהר ובוכה
אני מחפש אותך.
***

29/08/19

SER FARO – BE HEADLIGHT – ÊTRE PHARE – SEIEN SCHENWERFER – ESSER FANALE ANTERIORE – KOPLICHT –

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 10:27 pm

… y allí, precisamente, donde golpean y aúllan las tormentas del mar, del cielo y de la tierra,

donde los elementos son látigos y espadas, furias, áspides en lucha,

 allí, justamente, aun a lo lejos y en lo alto,

EL FARO:

tan poderoso y solo,

tan impersonal e inmóvil,

tan radiante y crucial, tan salvador y sereno,

y, al fin, tan en compasión por y con nosotros, tan de primera piedra;

… oh, amiga o amigo: y por qué no ser faro del mundo en tu país,

en tu ciudad o barrio,

en la escuela o el trabajo,

en tu familia o casa,

incluso en ti mismo,

– en tu propio ser –

por qué, por qué no;

el faro no grita, no lucha;

sólo luce, brilla,

… y es que ¿ sabes ? ya nada, nada volvería a ser lo mismo.

***

… and there, precisely, where the storms of the sea, the sky and the earth strike and howl,
where the elements are whips and swords, furies, fighting asps,
and the dark terror of the heart,
there, just, even far and high,
THE LIGHTHOUSE:
so powerful and alone
so impersonal and motionless,
so radiant and crucial, so savior and serene,
and, finally, so in compassion for and with us, so of first stone;

… Oh, friend or friend: and why not be a beacon of the world in your country,
in your city or neighborhood,
At school or work,
in your family or home,
even in yourself,
– in your own being –
Why? Why not;
the lighthouse doesn’t scream, doesn’t fight;
Just shine, shine

… and do you know? nothing, nothing would be the same again.

***

… et là précisément, où les tempêtes de la mer, du ciel et de la terre frappent et hurlent,
où les éléments sont des fouets et des épées, des furies, des combats,
et la terreur sombre du coeur,
là, juste, même loin et haut,
LE PHARE:
si puissant et seul
si impersonnel et immobile,
si radieux et crucial, si sauveur et serein,
et, finalement, si dans la compassion pour et avec nous, si de première pierre;

… Oh, ami ou ami: et pourquoi ne pas être un phare du monde dans ton pays,
dans votre ville ou votre quartier,
à l’école ou au travail,
dans votre famille ou à la maison,
même en toi même
– dans votre propre être –
pourquoi, pourquoi pas
le phare ne crie pas, ne se bat pas;
Juste briller, briller

… et le savez-vous? rien, rien ne serait plus pareil.

***


… und genau dort, wo die Stürme des Meeres, des Himmels und der Erde schlagen und heulen,
wo die Elemente Peitschen und Schwerter sind, Furies, kämpfende Asps,
und der dunkle Schrecken des Herzens,
dort, gerade, sogar weit und hoch,
DER LEUCHTTURM:
so mächtig und allein
so unpersönlich und regungslos,
so strahlend und entscheidend, so rettend und gelassen,
und schließlich so aus Mitleid für und mit uns, so aus erstem Stein;

… Oh, Freund oder Freund: und warum nicht ein Leuchtfeuer der Welt in Ihrem Land sein,
in deiner Stadt oder Nachbarschaft,
in der Schule oder auf der Arbeit,
in Ihrer Familie oder zu Hause,
selbst in dir selbst,
– in deinem eigenen Wesen –
warum, warum nicht;
der leuchtturm schreit nicht, kämpft nicht;
Einfach leuchten, leuchten

… und weißt du? nichts, nichts würde wieder so sein wie früher.

***
… e lì, precisamente, dove le tempeste del mare, il cielo e la terra colpiscono e ululano,
dove gli elementi sono fruste e spade, furie, combattenti,
e l’oscuro terrore del cuore,
lì, solo, anche lontano e in alto,
IL FARO:
così potente e solo
così impersonale e immobile,
così radioso e cruciale, così salvatore e sereno,
e, infine, così in compassione per e con noi, così di prima pietra;

… Oh, amico o amico: e perché non essere un faro del mondo nel tuo paese,
nella tua città o quartiere,
a scuola o al lavoro,
in famiglia o a casa,
anche in te stesso,
– nel tuo stesso essere –
perché, perché no;
il faro non urla, non combatte;
Brilla, brilla

… e lo sai? niente, niente sarebbe più lo stesso.

***

15/08/19

Y LAS VALKIRIAS LO AMAN – AND VALKIQRIAS LOVE IT – ET LES VLKIRIA L ES AIMENT – UND DIE VLKIRIRAS LIEBEN ES – E I VALKIRIAS LO AMANO – OCH VALKIRIRAS ÄLSKA DE – וה- VALKIRIAS – אוהבים את זה-

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 10:45 pm

 

… si desde mi cuerpo y con sus ojos miro,

si entre sus hebras me arrebato, canto y amo, sufro y muero,

es por sus Campos de Marte donde redimo y libro mis batallas;

mi cuerpo recoge los espejos, las violetas caídas,

la ansiedad y el gozo,

[la muerte]

… como eco infiel, instruye oscuridad,

y, sin embargo, guarda los cuánticos fuegos o serpientes divinas,

la sagrada ciencia, la luz inmortal y las valkirias lo aman;

… me iré lejos y lo dejaré caer cual copo de nieve, cual pámpano o miel, cual rocío,

y con su último resplandor o luz,

volveré;

… mi cuerpo y yo nos reconocemos;

inveteradamente, los adalides de la guerra nos presienten y temen.

***

… if from my body and with your eyes I look,
if between his threads I snatch, sing and love, suffer and die,
it is for his Fields of Mars where I redeem and book my battles;
my body picks up the mirrors, the fallen violets,
anxiety and joy,
[death]
… as an infidel echo, instructs darkness,
and yet, keep the quantum fires or divine snakes,
sacred science, immortal light and valkyrie love him;
… I will go far and let it fall like a snowflake, which branch or honey, which dew,
and with its last glow or light,
I will be back;
… my body and I recognize each other;
inveterately, the champions of war perceive and fear us.
***

… si je regarde de mon corps et de tes yeux,
si entre ses fils j’arrache, chante et aime, souffre et meurs,
c’est pour ses Champs de Mars que je rachète et livre mes batailles;
mon corps ramasse les miroirs, les violettes tombées,
anxiété et joie,
[la mort]
… comme un écho infidèle, enseigne l’obscurité,
et pourtant, gardez les feux quantiques ou les serpents divins,
la science sacrée, la lumière immortelle et la valkyrie l’aiment;
… J’irai loin et le laisserai tomber comme un flocon de neige, quelle branche ou quel miel, quelle rosée,
et avec sa dernière lueur ou lumière,
Je reviendrai;
… mon corps et je me reconnais;
invétément, les champions de la guerre nous perçoivent et nous craignent.
***

… wenn ich aus meinem Körper und mit deinen Augen schaue,
wenn ich zwischen seinen Fäden schnappe, singe und liebe, leide und sterbe,
es ist für seine Felder des Mars, wo ich meine Schlachten einlöse und buche;
mein Körper nimmt die Spiegel auf, die gefallenen Veilchen,
Angst und Freude,
[Tod]
… als ungläubiges Echo die Dunkelheit anweist,
und doch, halte die Quantenfeuer oder göttlichen Schlangen,
heilige Wissenschaft, unsterbliches Licht und Valkyrie lieben ihn;
… Ich werde weit gehen und es fallen lassen wie eine Schneeflocke, welcher Zweig oder Honig, welcher Tau,
und mit seinem letzten Leuchten oder Licht,
Ich werde wiederkommen.
… mein Körper und ich erkennen uns;
umgekehrt nehmen die Kriegsmeister uns wahr und fürchten uns.
***

… se dal mio corpo e con i tuoi occhi guardo,
se tra i suoi fili afferro, canto e amo, soffro e muoio,
è per i suoi Campi di Marte che riscatto e prenoto le mie battaglie;
il mio corpo raccoglie gli specchi, le viole cadute,
ansia e gioia,
[Morte]
… come un’eco infedele, istruisce l’oscurità,
eppure, mantieni i fuochi quantici o i serpenti divini,
la scienza sacra, la luce immortale e la valchiria lo adorano;
… andrò lontano e lo lascerò cadere come un fiocco di neve, quale ramo o miele, quale rugiada,
e con il suo ultimo bagliore o luce,
Tornerò;
… il mio corpo e io ci riconosciamo;
inveteramente, i campioni della guerra ci percepiscono e temono.
***

… om jag ser ut från min kropp och med dina ögon,
om jag mellan hans trådar rycker, sjunger och älskar, lider och dör,
det är för hans Fields of Mars där jag löser in och bokar mina strider;
min kropp tar upp speglarna, de fallna violerna,
ångest och glädje,
[Death]
… som ett otroligt eko, instruerar mörkret,
och ändå, håll kvantbränderna eller gudomliga ormar,
helig vetenskap, odödligt ljus och valkyrie älskar honom;
… Jag kommer att gå långt och låta det falla som en snöflinga, vilken gren eller honung, vilken dagg,
och med sin sista glöd eller ljus,
Jag kommer tillbaka;
… min kropp och jag känner igen varandra;
omvänt uppfattar och fruktar krigets mästare oss.
***


… אם מהגוף שלי ובעינייך אני מסתכל,
אם בין האשכולות שלו אני חוטף, שר ואוהב, סובל ומת,
זה בשביל שדות מאדים שלו שם אני גואל ומזמין את הקרבות שלי;
הגוף שלי מרים את המראות, את הסיגליות שנפלו,
חרדה ושמחה,
[מוות]
… כהד כופר, מורה לחושך,
ובכל זאת, שמור על שריפות הקוונטים או הנחשים האלוהיים,
מדע קדוש, אור בן אלמוות וולקירי אוהבים אותו;
… אני אלך רחוק ואניח לזה ליפול כמו פתית שלג, איזה ענף או דבש, איזה טל,
ועם הזוהר או האור האחרון שלו,
אחזור;
… הגוף שלי ואני מזהים אחד את השני;
באופן אלטרנטיבי, אלופי המלחמה תופסים אותנו ומפחדים אותנו.

***

 

03/08/19

DE LA MARCHA INFINITA HACIA LA LIBERTAD – OF THE INFINITE MARCH TO FREEDOM -DE LA MARCHE INFINIE Á LA LIBERTÉ – DES UNENDLICHEN MÄRZES ZUR FREIHEIT- DELLA INFINITA ALLA LBERTÁ –

Filed under: Poesía — oriondepanthoseas @ 9:48 pm

“ … mirad y ved bien que las cosas no duren demasiado,

no siendo que se tornen añejas y rancias”.

 

… rebélate, oh ser mío, contra las viejas formas,

las viejas luces

y la vieja alegría;

 

sal

y resurge sobre terminaciones íntimas,

sobre todo cuanto pueda ser tu orilla o puente,

tu ley o libertad,

pero, al fin, tu muerte;

… para hollar lo eterno deberás vencer el velo de la fascinación,

el humus de la sangre y el néctar de los labios,

y con amor y ciencia instituir tu fuerza y tu belleza: una lanza pura, docta y fiel

con que enfrentarte a credos de hombres y de dioses y no caer;

[…necesitamos crear nuevos conceptos, nuevos números y nuevas geometrías]

 

.. haz, pues, con mis huesos un fuego pavoroso y con mi alma un río,

un mar inabarcable en llamas con que instruir y propagar la luz;

ser mío, sé valiente, no te detengas.

***

“… look and see that things don’t last too long,
not being that they become old and stale ”.

… rebel, oh be mine, against the old ways,
the old lights
and the old joy;

Salt
and resurfaces on intimate endings,
especially how much your shore or bridge may be,
your law or freedom,
but, finally, your death;

… to trample the eternal you must overcome the veil of fascination,
the humus of the blood and the nectar of the lips,
and with love and science institute your strength and your beauty: a pure, learned and faithful spear
with which to face the creeds of men and gods and not to fall;
[… we need to create new concepts, new numbers and new geometries]

.. make a terrifying fire with my bones and a river with my soul,
an endless sea in flames with which to instruct and spread the light;
Be mine, be brave, don’t stop.
***

“… regarde et vois que les choses ne durent pas trop longtemps,
n’étant pas qu’ils deviennent vieux et fade ».

… rebelle, oh sois mien, contre les vieilles manières,
les vieilles lumières
et la joie ancienne;

sortir
et refait surface sur des fins intimes,
en particulier combien votre rivage ou pont peut être,
ta loi ou ta liberté,
mais enfin votre mort;

… pour piétiner l’éternel, il faut surmonter le voile de la fascination,
l’humus du sang et le nectar des lèvres,
et avec amour et science instaure ta force et ta beauté: une lance pure, savante et fidèle
pour affronter les credo des hommes et des dieux et ne pas tomber;
[… nous devons créer de nouveaux concepts, de nouveaux nombres et de nouvelles géométries]

.. faire un feu terrifiant avec mes os et une rivière avec mon âme,
une mer sans fin en flammes pour instruire et répandre la lumière;
Sois le mien, sois courageux, ne t’arrête pas.
***

“… schau und sieh, dass die Dinge nicht zu lange dauern,
nicht, dass sie alt und abgestanden werden “.

… Rebell, oh sei mein, gegen die alten Wege,
die alten Lichter
und die alte Freude;

raus damit
und taucht auf intimen Enden auf,
vor allem, wie viel Ihr Ufer oder Brücke sein kann,
Ihr Gesetz oder Ihre Freiheit,
aber endlich dein Tod;

… um das Ewige zu zertrampeln, musst du den Schleier der Faszination überwinden,
der Humus des Blutes und der Nektar der Lippen,
und mit Liebe und Wissenschaft errichten Sie Ihre Stärke und Ihre Schönheit: einen reinen, gelehrten und treuen Speer
mit denen man sich den Glaubensbekenntnissen von Menschen und Göttern stellen und nicht fallen kann;
[… wir müssen neue Konzepte, neue Zahlen und neue Geometrien schaffen]

..mit meinen Knochen ein schreckliches Feuer machen und mit meiner Seele einen Fluss,
ein endloses Meer in Flammen, mit dem man das Licht anweisen und verbreiten kann;
Sei mein, sei mutig, hör nicht auf.
***

“… guarda e vedi che le cose non durano troppo a lungo,
non essendo che diventano vecchi e stantii ”.

… ribelle, oh sii mio, contro i vecchi modi,
le vecchie luci
e la vecchia gioia;

esci
e riaffiora su finali intimi,
soprattutto quanto può essere la tua riva o il tuo ponte,
la tua legge o libertà,
ma, infine, la tua morte;

… per calpestare l’eterno devi superare il velo del fascino,
l’humus del sangue e il nettare delle labbra,
e con amore e scienza istituisci la tua forza e la tua bellezza: una lancia pura, colta e fedele
con cui affrontare i credi di uomini e dei e non cadere;
[… dobbiamo creare nuovi concetti, nuovi numeri e nuove geometrie]

.. accendo un fuoco terrificante con le mie ossa e un fiume con la mia anima,
un mare infinito in fiamme con cui istruire e diffondere la luce;
Sii mio, sii coraggioso, non fermarti.
***

Página siguiente »

Blog de WordPress.com.